Regen, regen, regen. Medelijden met de wandelaars in de Vierdaagse en de Tour begint vandaag ook nog eens laat. Merk nu al dat het een zeer mistroostige dag gaat worden. Ik heb iets nodig om deze vicieuze cirkel te doorbreken.
Mensen die een idee hebben voor een vacature worden van harte uitgenodigd om een reactie achter te laten. Ik zoek iets op HBO/WO niveau en heb affiniteit met de publieke sector. Werk graag hard, ben niet lui en jullie mogen zelf oordelen of ik al dan niet over een vlotte pen beschik.
Gezegend met een gezond verstand en in staat om zowel dwarsverbanden te leggen als kritisch naar bepaalde vraagstukken te kijken, is het analyseren van een probleem vaak een zeer rationele aangelegenheid. Cryptisch, dus een uitleg. Het softdrugs probleem! Als er één onderwerp is waar rationele argumentatie in botsing komt emotionele of gevoelsargumentatie, dan is het hier wel.
De eerste aanname: softdrugs is niet goed voor een mens, maar het wordt toch gebruikt. Verklaart ongeveer de huidige status quo in Nederland. Omdat softdrugs niet heel goed voor een mens is, kan je als overheid niet stellen dat mensen dat zo maar mogen gebruiken. Ongeveer hetzelfde als met alcohol, maar dat is in Nederland en de rest van Europa geen maatschappelijk taboe. Het gebruik moet dus aan banden worden gelegd of in ieder geval gereguleerd. Tot hier kan ik het Nederlandse softdrugs beleid nog op rationele grond volgen: we weten dat het wordt gebruikt, dat juichen we niet toe, maar we realiseren ons dat het verstandig is om het gebruik op de een of andere manier officieel toe te staan.
Tweede aanname: we moeten de productie zo veel mogelijk aan banden leggen, want dit werkt criminaliteit in de hand. Hier gaat het mis, op grond van gevoelsargumentatie. De productie, die in Nederland voor een groot deel illegaal plaatsvindt, is een logisch gevolg van de gereguleerde verkoop. Maar je mag niet meer dan een kleine hoeveelheid planten in bezit hebben, net genoeg voor ‘thuisgebruik’. Met andere woorden: het mag aan de voorkant wel verkocht worden, maar aan de andere kant mag je het niet kweken of er veel van op voorraad hebben. Rationeel gezien verstoor je daarmee een markt voor softdrugs. In de praktijk betekent dit: de drugs moet er toch komen, dus dan maar illegaal. En dan trekt het vanzelf georganiseerde criminelen aan.
Een klein voorbeeld van hoe gevoel en rationeel argumenteren door elkaar lopen. Soms is dat best moeilijk: voor mijzelf kan ik op dit moment rationeel beargumenteren dat ik even zonder werk zit. Die dingen gebeuren en statistisch gezien ben je vanzelf een keer aan de beurt. Gevoelsmatig geef ik mijzelf de schuld, want niet alert en pro-actief genoeg. En niet goed genoeg voor een baan.
Het evenwicht houden tussen rationele argumenten en argumenten op gevoel, dat wordt de uitdaging vandaag. Moet ook wel, zo zonder Tour de France.
Uitzicht op werk of althans het gevoel jezelf nuttig te kunnen maken, is één van de belangrijkste elementen van wat mensen ‘een baan’, ‘werk’ of misschien wel ‘een leven’ noemen. Wanneer het je hieraan ontbreekt kan je het gevoel hebben dat je overal buiten valt, dat je een soort van outcast bent geworden.
Niet helemaal correct, want voor een deel ben je natuurlijk slachtoffer van de conjunctuur. Die trekt vanzelf weer aan, waardoor er voor iedere werkloze uiteindelijk een baan zou moeten zijn. Tot die tijd zul je echter geduld moeten hebben en rustig verder blijven solliciteren. Dan komt die kans vanzelf. En anders kun je altijd nog gaan bloggen op kosten van de Staat.
Geplaatst door werkloos 
Geplaatst door werkloos 
Geplaatst door werkloos 
